FakeGit kampanyası, SmartLoader'ı ve ardından diğer kötü amaçlı yazılımları dağıtmak için ikna edici README dosyaları ve indirme düğmeleri kullanarak GitHub'da 17.610 sahte depoyla yeniden faaliyete geçti. Araştırmacılar, yedekler ve barındırma konumlarının çeşitliliği nedeniyle belirli depoları veya bağlantıları silmeye güvenmenin kampanyayı kontrol altına almak için yeterli olmadığını söylüyor.
FakeGit kötü amaçlı kampanyası GitHub'a geniş ölçekte geri döndü. Araştırmacılar, başka kötü amaçlı yazılımları indirebilen ilk yük olan SmartLoader'ı dağıtmak için kullanılan 17.610 depo tespit etti. Faaliyetlerdeki dönüş 4 Ekim 2026'da gerçekleşti. Kampanya ayın başlarında, bilgi hırsızı bir kötü amaçlı yazılım olan StealC'yi yaymak için kullanılmıştı.
Kampanya çoğunlukla geçici hesaplara dayanıyor, ancak araştırmacılar meşru geliştiricilere ait göründüğü belirlenen en az 700 hesap tespit etti. Kötü amaçlı depolar, SmartLoader'ı içeren bir ZIP arşivine yönlendiren indirme düğmesi barındıran, ikna edici biçimde tasarlanmış README dosyaları kullanıyor.
Mevcut depolar kullanılarak hızlı tırmanış
Yazılım tedarik zinciri güvenliği konusunda uzman Apiiro platformunun raporuna göre kampanya, 34 saat içinde 13.000'den fazla depo oluşturdu ve faaliyet hızı saatte 2.999 depoyla zirveye ulaştı. Araştırmacıların incelediği commit örneklerinin %97'si yalnızca README dosyasını değiştirirken, bunların %88'inde indirme düğmesi SmartLoader'ı kuran bir ZIP dosyasına yönlendiriyordu.
Bu durum, operatörlerin yeni depolar oluşturmalarına gerek olmadığını; bunun yerine önceden mevcut bir filoyu kötü amaçlı bağlantılara yönlendirdiklerini gösteriyor. Island şirketi, FakeGit adını temmuz ayında bu operasyonla ilişkilendirmişti. Şirket o dönemde SmartLoader'ı yayan 7.600 sahte depoyu belgelemiş, bunlar arasında kamuya açık kayıtlarda ve kataloglarda yapay zekâ becerileri veya MCP sunucuları kılığına giren 800 depo da yer almıştı.
Kampanyayı kontrol altına almak neden zor?
Apiiro araştırmacılarına göre depoların kaldırılması, kötü amaçlı altyapının yalnızca bir bölümünü kapsıyor. Engellenen yükler ve bunların yedekleri de erişilebilir durumda kalıyor; bu da saldırganların deponun kendisini aktif tutarken indirme bağlantısını değiştirmesine olanak sağlıyor. Araştırmacılar, filonun %71'inin raporları yayımlanmadan önce URLhaus'ta listelenmediğini tespit etti.
Kötü amaçlı arşivler çatallar, eski dosyalar, sürüm varlıkları, sorun ekleri ve barındırma amacıyla ayrılmış bağımsız depolar arasında dağıtılıyor. Bu nedenle tek bir dosyanın veya bağlantının silinmesi, operatörün kurbanı alternatif bir kopyaya yönlendirmesini engellemiyor.
Kullanıcılar açısından pratikte ne değişiyor?
Özellikle yapay zekâ becerileri veya MCP sunucuları indirilirken, GitHub'da bir deponun bulunması güvenilirliğinin kanıtı olarak kabul edilmemeli. Araştırmacılar, depo sahibinin doğrulanmasını ve kurulum kaynakları olarak resmî kayıtların ya da yazılım tedarikçilerinin depolarının kullanılmasını öneriyor.
Kullanıcı SmartLoader'ın çalıştırıldığından şüpheleniyorsa, durum olası bir GitHub hesabı ihlali olarak ele alınmalı; ardından etkin oturumlar ve erişim belirteçleri iptal edilmeli ve geçiş anahtarlarına geçilmelidir. Kampanya, saldırganın kopyaları, dalları ve sürüm varlıklarını yeniden kullanabildiği durumlarda bağlantı engelleme listelerine veya tek tek depoların silinmesine güvenmenin sınırlı kaldığını gösteriyor.