InfoQ’ta yayımlanan bir sunumda Joe Cassavaugh, yazılım mühendisi olarak çalışmaktan Clutter bulmaca oyunları serisi etrafında tek kişilik bir proje kurmaya uzanan deneyimini aktarıyor. Cassavaugh, serinin satışlarının 6 milyon doları aştığını ve kendisine net olarak 2 milyon dolardan fazla kazandırdığını, ayrıca serinin 19. oyununu piyasaya sürmeye hazırlandığını söylüyor. Ancak deneyimin değeri yalnızca rakamlarda değil, tek bir ürünü yıllarca sürdürülebilecek bir faaliyete dönüştürmek için kullandığı yöntemlerde yatıyor.
Hikâye, Cassavaugh’ın üzerinde çalıştığı bir oyunun iWin tarafından geliştirilmeyi bırakmasının ardından başladı. Gelecekteki partneri, oyunu kendisinin yapmasını önerdi; o da benzer nesneleri eşleştirme fikri üzerine bir hafta sonunda prototip geliştirdi. iWin’den fikrî mülkiyet haklarını aldı. Anlaşma uyarınca şirket, iki yıl boyunca yeni bir oyunu yayımlama konusunda ilk ret hakkına sahipti. Ardından ilk Clutter oyununu 2011’de piyasaya sürdü.
İlk oyun, onun için belirlediği beklentileri karşılamadı; 15 ayın ardından yaklaşık 50 bin dolar gelir elde etti. Bu sonuç, beklediği iki senaryonun —10 bin doların altında veya 100 bin doların üzerinde gelir— arasında kaldı. Buna rağmen mevcut motoru ve araçları kullanarak ikinci bölümü yaklaşık altı aylık geliştirme sürecinde hazırladı. İkinci bölüm yaklaşık 50 bin dolar kazandırdı ve ilk oyunun birikimli gelirini de artırmaya yardımcı oldu. Cassavaugh bu noktada seriyi ayrı ürünler olarak değil, biriken bir varlık olarak görmeye başladı.
Gerçekte ne değişti?
Cassavaugh bu etkiyi “seri etkisi” olarak adlandırdı. Her yeni sürüm başlangıçta gelir getiriyor, ancak aynı zamanda önceki oyunların satışlarını da yeniden canlandırıyor. Sürümlerin her zaman aynı sonuçları vermediğini, ancak yeni bir oyunun piyasaya sürülmesinin seriyi kitlesinin karşısında tutarak indirilebilir bilgisayar oyunları pazarındaki daralmaya ayak uydurmasına yardımcı olduğunu söylüyor.
Deneyim, kitlenin tercihlerine yanıt vermenin sınırlarını da gösteriyor. Dördüncü bölüm, Clutter’ın temel tarzından uzaklaşıp mini oyunlar eklediğinde oyuncular değişikliği beklediği kadar olumlu karşılamadı. Buna karşılık bazı bölümler, bilinen mekaniği değiştirmek yerine onun içinde çeşitlilik sunduğu için daha iyi sonuç verdi. Cassavaugh ayrıca bulmacalara karakter kazandırmak için hikâyelerden, görsellerden ve alıntılardan yararlandı; ardından doğrudan oyunculardan geri bildirim istemeye başladı.
Bu haber geliştiriciler için neden önemli?
Sunumdaki en önemli teknik ders, hızın daha uzun saatler çalışmaktan değil, tekrarlanan işleri azaltmaktan gelmesi. iWin’de geliştirdiği dahili bir çerçeveyi kullandıktan sonra Cassavaugh aşamalı olarak Unity’ye geçti ve üretkenliğinin önceki ortamına kıyasla dört ila altı kat arttığını tahmin ediyor. Ancak Unity’nin aynı zamanda yapabileceklerinin kapsamını genişlettiğini ve bu nedenle kapasitedeki her artışın geliştirme süresinde doğrudan bir kısalmaya dönüşmediğini belirtiyor.
Daha sonra sürekli yeniden yapılandırmaya dayandı. Menü çubuğu, oyunlar arasında geçiş, zamanlayıcı ve pencereler gibi ortak unsurları üstlenen temel bir mini oyun sınıfı oluşturdu. Böylece her seferinde bu işlevleri yeniden kurmadan yeni bir oyun ekleyebiliyor. Ayrıca yeni her bulmaca için yeni kod yazmak yerine işin daha büyük bölümünü içerik dosyalarına ve otomatik araçlara aktardı.
Cassavaugh küçük ama anlamlı bir örnek veriyor: Bulmaca ayarlarının aynı satırda birden fazla anahtar-değer çifti kullanılarak saklanma biçimini değiştirmek, daha önce elle tekrarlanan bir işi kısalttı. Ayrıca daha önce hazırlanması yaklaşık üç günlük tekrarlı çalışma gerektiren görsel setlerinin oluşturulmasını Batch ve PaintShop Pro gibi araçları kullanarak otomatikleştirdi.
Miktarı üretilebilirlikle dengelemek
Onun açıklamasına göre her oyun görünüşte yaklaşık 1800 bulmaca içeriyor, ancak pratik sayı 900 veya 1000 bulmacaya daha yakın; çünkü bunların büyük bölümleri içerik yeniden birleştirilmesine, görsel setlerinin ve kuralların değiştirilmesine dayanıyor. Seri, her sürümde alıntılara veya paragraflara dayalı yaklaşık 200 bulmaca sunuyor. Kod ile içerik arasındaki bu ayrım, sistemin yazılım boyutunu aynı ölçüde büyütmeden oyunun kapsamını genişletmesine olanak sağladı.
Ayrıca oyunculara zamanlayıcıyı durdurma veya nesnelerin dönme hızını değiştirme gibi oynama seçenekleri sundu; bulmacaların temel kurallarını ise korudu. Oyuncularının yaklaşık yarısının zamanlayıcıyı kullanmadığını belirtiyor. Bu da onu deneyimi hem meydan okuma arayanlara hem de sakin bir oyun isteyenlere uygun tasarlamaya yöneltti.
certi.news’in editoryal değerlendirmesi
Clutter örneğinde gerçekten değişen şey, projenin tek bir oyundan yeniden kullanım, içerik birikimi ve kitleyle sürdürülen ilişki tarafından yönetilen küçük bir üretim sistemine dönüşmesi. Bu, tek kişilik bir proje kurmak için garantili bir reçete değil; Cassavaugh’ın sunduğu rakamlar kendi deneyimine ve pazarına ait. Başarısı ayrıca yıllar boyunca devam etmesine ve yeni sürümlere geri dönen bir kitlenin varlığına dayanıyordu.
Diğer geliştiricilere aktarılabilecek en güçlü ders, nelerin sabit kalması ve nelerin değiştirilebileceğini belirlemek: net bir oynanış kuralı, ortak bir teknik yapı ve yenilenen içerik. Açık sorular ise bu modelin diğer pazarlarda ne ölçüde tekrarlanabileceği ve projenin tek bir kişiye ve tek bir seriye bağlı olmasının getirdiği risklerle ilgili. Bu nedenle sunum, tek başına çalışmanın genel olarak geliştirme ekiplerinden üstün olduğunun kanıtı olarak değil, kapsam ve üretim yönetimi üzerine pratik bir vaka olarak okunmalı.