CleanTechnica sitesinin 4 Eylül 2026 tarihinde yayımladığı analitik bir materyale göre Donut Lab bataryası üzerinde gerçekleştirilen yeni testler, şirketin bunun tamamen katı hâlli bir batarya olduğu yönündeki iddiasını destekledi ve ağırlık bazında 409 Wh/kg, hacim bazında ise 804 Wh/L enerji yoğunluğu kaydetti. Bu sonuçlar, bataryanın CES 2026 fuarında tanıtılmasının ardından ve uygulanabilir bir katı hâl bataryasıyla bu rakamlara ulaşılabileceğine yönelik kamuoyundaki şüpheler sürerken geldi.
Materyal, hücrenin belirli kimyasal bileşimini sunmadığı gibi ölçüm metodolojisinin veya test koşullarının tam raporunu da ayrıntılı biçimde paylaşmıyor. Bu nedenle rakamlar, bağımsız ve nihai bir teknoloji onayı olarak değil, kaynağın Donut Lab testlerinden aktardığı sonuçlar olarak değerlendirilmelidir.
Batarya testleri neye dayanıyordu?
Analiz, bataryanın katı yapısını desteklediğini söylediği iki özelliğe odaklanıyor. İlki, hücrelerin paket içinde üst üste dizilebildiği ve elektriksel olarak seri bağlanabildiği bipolar biçimde üretilebilmesi. Kaynak, sıvının hücreler arasında hareket ederek gerekli iyon yolunu bozabilmesi nedeniyle bu düzenin ortak bir sıvı elektrolitle pratikte uyumlu olmadığını; buna karşılık katı elektrolitin katot ile anot arasında yerinde kaldığını belirtiyor.
İkinci kanıt ise hücrenin sökülmesiyle elde edildi. İç inceleme, katmanların istif boyunca elektriksel olarak birbirine bağlandığını ve katmanlar arasında iç mekanik yalıtım bulunmadığını gösterdi. Analize göre bipolar yapı, direnci ve elektrotlar için gereken malzeme miktarını azaltabilir; paketteki birimlerin ve harici bağlantıların sayısını düşürerek hem hücre hem de paket düzeyinde enerji yoğunluğunu artırabilir.
Güvenlik, ilerlemenin tek ölçütü değil
Kaynak ayrıca 12 voltluk uç geriliminde gerçekleştirilen çiviyle delme testlerinden söz ediyor. Sunulan sonuçlara göre yangın, duman veya patlama görülmedi ve sıcaklıkta büyük bir artış meydana gelmedi. Makale bunu, aynı testte alev ve daha yüksek sıcaklıklar üretebilen NMC hücrelerinin davranışıyla karşılaştırıyor; LFP hücreleri ile sodyum iyonu hücrelerinin performansını ise daha az çarpıcı olarak nitelendiriyor.
Analiz ayrıca önceki testin de bataryanın bipolar yapısına işaret ettiğini belirtiyor; çünkü uç gerilimi 12 voltu aştı ve katman sayısı değiştirildiğinde farklı gerilimler ortaya çıktı. Ancak tek başına güvenlik testi performansın tüm yönlerini kanıtlamaz; yangın çıkmaması da hücrenin kimyasını veya uzun vadeli ticari uygunluğunu belirlemez.
Üretim yöntemi kimyadan daha önemli olabilir
Makale, tartışmada daha az öne çıkan bir noktaya, üretim sürecine dikkat çekiyor. Kaynak, Donut Lab tasarımının, sıvı elektrolitli lityum bataryaların üretiminde gereken bazı ekipmanlar ve kontrollü ortamlar yerine nano mürekkeplerin ve baskı yöntemlerinin kullanılmasına imkân verebileceğini belirtiyor. Materyale göre şirket, bataryalarının formasyon aşamasına ihtiyaç duymadığını söylüyor. Formasyon, elektrolit ile elektrot arasında arayüz tabakası oluşturan, alan ve zaman gerektiren ve işletme kaynaklarını tüketen ilk şarj aşamasıdır.
Bu yaklaşım, özellikle çözücü muhafaza odalarının, buhar geri kazanım sistemlerinin ve formasyon aşamasıyla bağlantılı depolama tesislerinin ortadan kaldırılması mümkün olursa fabrikaların karmaşıklığını ve maliyetini azaltabilir. Kaynak, 1 gigavat-saat kapasiteli bir fabrikanın geleneksel modellerde 1 milyar dolara mal olabileceği, katı hâl baskı sürecinin ise bir mertebe daha düşük maliyetli olabileceği yönünde bir tahmin aktarıyor. Ancak bu nokta bir tahmin ve analiz niteliğinde; Donut Lab’a ait ticari bir üretim hattı için doğrulanmış bir mali sonuç değil.
Bu haber neden önemli?
Sonuçlar bağımsız testlerde ve üretim ölçeğinde doğrulanırsa, 400 Wh/kg’ı aşan yoğunluk, bipolar katı hâl yapı ve pahalı odalar ile aşamalara daha az bağımlı üretimin bir araya gelmesi, tartışmayı katı hâl bataryaların üretilip üretilemeyeceği sorusundan üretimlerinin ölçeklenebilir olup olmadığı sorusuna taşıyabilir. Bu durum elektrikli araç üreticilerini, batarya tedarikçilerini ve geleneksel hücre fabrikalarına yatırım yapanları etkileyebilir.
Ancak materyalin kendisi, henüz çözüme kavuşmamış noktaları da belirliyor: çevrim ömrü ve −30 santigrat derecede enerji tutma kapasitesi. Kimyanın tanımlanmamış olması ve ölçüm koşullarına ilişkin ayrıntıların eksikliği, sonuçların diğer ürünlerle karşılaştırılabilirliği konusunda önemli sorular bırakıyor. En temkinli değerlendirme, açıklanan testlerin katı hâl yapı ve yüksek performans iddiasına güçlü destek sunduğu; ancak kapsamlı ticari hazır oluşu veya tüm kullanım koşullarındaki üstünlüğü henüz kanıtlamadığı yönünde.